Αν αγαπάτε τα κορδόνια των φυσαλίδων, τον φρενήρη χορό τους στα λυγερόκορμα ποτήρια και το ηδονικό χάδι τους στον ουρανίσκο, σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να ανοίξετε αφρώδη κρασιά σε κάθε ευκαιρία.
Επιτέλους ελεύθερες!
Πρώτα απ’ όλα ας ανοίξουμε τη φιάλη. (Προσοχή: ένα ‘ανεξέλεγκτο’ πώμα μπορεί να εκτοξευθεί με ταχύτητα 50 χλμ/ώρα!). Ο λευκός καπνός που βγαίνει αυτή τη στιγμή δεν είναι, όπως συχνά πιστεύεται, ατμός διοξειδίου του άνθρακα, αλλά νερού που περιέχεται στο αέριο του λαιμού της φιάλης. Το διοξείδιο του άνθρακα που είναι εγκλωβισμένο στη φιάλη, διαφεύγει, κατά περίπου 20% με τη μορφή των φυσαλίδων και το υπόλοιπο 80% μέσω εξάτμισης από την επιφάνεια του κρασιού που σερβίρεται στο ποτήρι. Κατά τη διάρκεια αυτής της αργής διαδικασίας, έως και 2 εκατομμύρια φυσαλίδες διαφεύγουν...
Η ζωή μίας φυσαλίδας
Γέννηση, άνοδος, μοιραία έκρηξη: αυτή είναι η ζωή μίας φυσαλίδας...
Οι φυσαλίδες δεν γεννιούνται από το μηδέν! Στη βάση κάθε κορδονιού φυσαλίδων βρίσκεται πάντα ένα μικροσκοπικό σωματίδιο ύλης. Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ένα σωματίδιο κυτταρίνης που έχει απομείνει από το πανί με το οποίο σκουπίστηκε το ποτήρι ή προέρχεται από τον αέρα του περιβάλλοντος. Μέσω αυτού του σωματιδίου, το διοξείδιο του άνθρακα καταφέρνει να διαφύγει. Για να πειστείτε, αρκεί να σερβίρετε ένα αφρώδες κρασί σε ένα ποτήρι που έχει σκουπιστεί «επιστημονικά» και προστατευτεί από κάθε σκόνη του περιβάλλοντος, για να διαπιστώσετε ότι δεν δημιουργείται ούτε μία φυσαλίδα (πείραμα που πραγματοποιήθηκε από το ερευνητικό εργαστήριο της Moët & Chandon)!
Η φυσαλίδα που μόλις δημιουργήθηκε είναι ακόμα αόρατη, όμως κατά την άνοδό της μεγαλώνει σταδιακά, τροφοδοτούμενη από τα άλλα μόρια διοξειδίου του άνθρακα που συναντά. Φτάνει στην επιφάνεια με ταχύτητα περίπου 0,5 km/h (όπως μία χελώνα) και έχει διάμετρο περίπου ένα χιλιοστό. Ωστόσο, επειδή είναι πολλές και πολύ κοντά μεταξύ τους, οι φυσαλίδες δίνουν την εντύπωση ότι κινούνται πολύ γρήγορα.
H φυσαλίδα μας, μαζί με όλες τις υπόλοιπες που αναδύονται στο ποτήρι, εκτός από το υπέροχο οπτικό θέαμα που μας προσφέρουν, μας εμπλέκουν σε ένα οσφρητικό αλλά και ακουστικό παιχνίδι.
Οσφρητικό, γιατί αναδεύοντας το κρασί, αναδεικνύουν τα αρώματά του.
Και ακουστικό, γιατί, επιπλέον, τραγουδούν!
Μάλιστα! Κι η μελωδία αυτή δεν είναι ψευδαίσθηση…
Διότι όταν μία φυσαλίδα ‘σκάει’ στην επιφάνεια, απελευθερώνει ενέργεια και με τη μορφή ηχητικού κύματος. Ένα μικρό pop, που, πολλαπλασιαζόμενο κατά χιλιάδες, χαρακτηρίζει τον ήχο του αφρώδους κρασιού.
Φτάνοντας στην κορυφή, οι περισσότερες φυσαλίδες εξαφανίζονται. Οι πιο ανθεκτικές συγκεντρώνονται στα άκρα του ποτηριού και σχηματίζουν ένα λεπτό κορδόνι, το γοητευτικό κολάρο αφρού που λατρεύουν οι λάτρεις του κρασιού, πριν σκάσουν τελικά.
Η φυσαλίδα μας πεθαίνει μέσα στην ομίχλη. Το σύννεφο που παρατηρούμε στην επιφάνεια του ποτηριού κατά τα πρώτα δευτερόλεπτα του σερβιρίσματος, οφείλεται στο ότι κάθε φυσαλίδα που σκάει παράγει περίπου πέντε σταγονίδια. Εξ ου και η δημιουργία αυτής της υπέροχης ομίχλης που ενισχύει τα αρώματα.
Pop! Η φυσαλίδα πέθανε, ζήτω η φυσαλίδα!
Πηγή: Les vins effervescents, du terroir à la bulle, éditions Dunod
